piątek, 3 kwietnia 2020

KROK TRZECI








Tytuł: Krok trzeci
Autor:  Bartosz Szczygielski
Ilość stron:411
Wydawnictwo: W.A.B
Okładka:  miękka
SŁOWA KLUCZE: małżeństwo, tajemnice, zdrada, przyjaźń, kłamstwa,choroba, przemoc fizyczna


KRÓTKA FABUŁKA: czyli z czym to się je?

 Magda ma idealne życie. Przystojnego męża, świetną pracę i piękne mieszkanie, ale za drzwiami sypialni czai się mrok. Świat, który tak perfekcyjnie stworzyła, rozmywa się nagle za mgłą, gdy niewypowiedziane słowa i skrywane tajemnice w końcu dają o sobie znać. Jej idealny świat rozsypuje się niczym domek z kart w ciągu jednej nocy. Ta noc obudziła demony, pozostawiając Magdę z kłamstwami, które nie przestają boleć, i pytaniami, na które nie zna odpowiedzi... i jest też ona…

POD LUPĄ: Zacznę od wizualnej strony, czyli lupa w dłoń i do dzieła !

Posiadam egzemplarz recenzencki więc może się on znacznie różnić od finalnego.

Książka jest standardowego formatu A5 w miękkiej, matowej, nie zostawia odcisków palców okładce. Utrzymana w kolorystyce bieli, szarości oraz czerwieni. Brak skrzydełek, ale może pojawią się finalnie. Widzimy na froncie drzwi wewnętrzne z mieszkania, otwarte na oścież. Jakoby zapraszały nas do salonu, gdzie na podłodze rozlana jest krew. Czuć już na samym wstępie, że mamy do czynienia z czymś co wydarzy się w pięknym, a zarazem zamkniętym na cztery spusty mieszkaniu. Ten niepokój już mnie w tym momencie zaciekawił.  W środku mamy bardzo małą czcionkę, która zmienia się raz w normalne litery, a innym razem  jest wykorzystany inny styl. Nie ma tu rozdziałów, a jakby fabuła podzielona jest na 3 części. Same kartki są koloru beżowego. Całość wydania oceniam na: 4+




OPINIA: Książka ,, Trzy kroki" bardzo mnie zaintrygowała swoim opisem. Pomyślałam, że może mi zasmakować. Jak było na prawdę ? Usiądź wygodnie weź coś do jedzenia, picia i słuchaj.


Główną bohaterką i narratorką jest Magda. To kobieta wykształcona, która spełniła swoje dotychczasowe marzenia. Ma świetną pracę jest psychoterapeutką, ma piękne mieszkanie i świetnego męża. Jednak problem pojawia się w momencie, kiedy nasza bohaterka zdaje sobie sprawę, że cierpi na jakąś chorobę Alzheimera lub  ma jakąś amnestię. Okazuje się bowiem, że co raz częściej nie pamięta rzeczy z przeszłości lub z dnia poprzedniego. Jakby tego było mało, zdaje sobie sprawę, że mąż ma kochankę. I tu w tym momencie nie rozumiem postępowania Magdy, bowiem akceptuje  owy trójkąt i pozostaje w tym chorym układzie. Z czasem czytelnik zaczyna dostawać małe kosteczki czekolady z całej tabliczki i ukazuje się nam  z goła inny obraz życia Magdy i tego jak wygląda prawdziwa rzeczywistość.

Nina to przyjaciółka Magdy, która pojawia się w jej życiu znienacka. Pojawia się nagle jak gołąb na parapecie oznajmiając jej, że znają się od bardzo dawna. Czy to prawda? Nie wiemy, jednak fakt, faktem, że kiedy znika mąż głównej bohaterki to właśnie ona jej pomaga w tym trudnym dla niej czasie, pamiętajmy bowiem, że nasza Magda ma luki w pamięci co utrudnia jej poszukiwanie owego Damiana. Nina to bardzo silna osobowość, wręcz momentami wulgarna pod każdym względem, jednak jej oddanie sprawie jest godne medalionu drobiowego.



Tyle jeśli chodzi o bohaterów, a co sądzę o samej fabule ?  Eh... jeśli chodzi o motyw choroby psychologicznej to jest ona przedstawiona fenomenalnie. Co do tego nie mam wątpliwości. Jednak co do pozostałych elementów to niestety już nie ma tak kolorowo jak na lizaku. Pierwszy zarzut jest taki, że opis nie jest zgodny z fabułą i to już jest pierwsza moja uwaga. Nie szukamy ciała kochanki, a uwaga szukamy zaginionego męża. Bohaterki może i są ciekawie wykreowane jednak nie wywołały we mnie żadnych emocji. Czasem miałam wrażenie, ze nie tylko ja się męczę tymi wydarzeniami, ale i sama główna bohaterka. Nie obawiałam się o jej życie ani nikogo z jej otoczenia. Choć mamy tu do czynienia z przemocą fizyczną, to kurczę serio przyjęłam to bez emocji. Ja! co normalnie przeżywam, denerwuję się itd, to chyba o czymś świadczy...Element zaskoczenia przyjęłam niczym ziemniaka. Obojętnie, bez szału, czy rewelacji ot co ziemniak. Dialogi okraszone licznymi wulgaryzmami dodatkowo mnie odrzucały niczym zapach gotowanej wątróbki. No, nie totalnie nie pasowały one ani do bohaterek, ani do sytuacji.. Dodatkowo pewne rzeczy były tak nielogiczne, że czasem się już gubiłam co kiedy, gdzie? I czemu tego nie widziała? I takie inne pytania co rusz się nasuwały mi podczas lektury.  I choć chciałabym coś więcej napisać to nie mogę, bo zdradzę za dużo i jeśli będziesz chciała ją jednak przeczytać, to nie będziesz miała fanu. Wiem pojechałam po tej książce niczym wałek po cieście, no ale niestety nie każda powieść jest świetna. Czasem zdarzają się i takie, które totalnie nie przypadają nam do gustu. Tak było tym razem.



CZY WARTO SCHRUPAĆ?- czyli podsumowanie :

,, Krok trzeci" to moje rozczarowanie smakowe. Książka zapowiadała się znakomicie, jednak po jej skosztowaniu okazała się być dla mnie nie trafionym smakiem. Kwaśna niczym cytryna z dużym powodzeniem mnie od siebie odstraszała. I mimo genialnej kreacji choroby psychicznej nie znalazłam innych zalet, które by spowodowały, że chciałam nadal brnąć przez tę puszczę.  Główna bohaterka była mi tak obojętna, że serio w ogóle nie bałam się o jej życie. Nie polubiłam jej. Sama fabuła wlecze się powoli niczym drożdże, które rosną- powoli. Kiedy następuje punkt kulminacyjny, jakoś nie zaskakuje mnie ani nie wywołuje we mnie jakiś emocji. Dodatkowo wulgarny język, który w każdym dialogu się pojawia, był często nie tylko nieadekwatny do sytuacji, ale i niesmaczny. I nie to , że jestem jakaś pruderyjna, ależ skąd . Jednak w życiu realnym dwie dobrze usytuowane kobiety nie używają takiego języka i to dosłownie co chwilę. To było nierealne i nie pasujące do postaci i to mnie chyba też tak mocno raziło. Często gubiłam się w wydarzeniach choć może i bym jeszcze to jakoś wytłumaczyła, ale potem absurd gonił za absurdem. Książka nie trzymała mnie w napięciu, a wręcz wynudziła i wymęczyła. Czy warto ją schrupać? Według mnie nie, jest twarda i jeszcze człowiek zęby pogubi. Oczywiście decyzję pozostawiam Tobie. Moje zdanie znasz.


KOMU POLECAM?..... może pozostawię to bez komentarza. No chyba, że ktoś chce poczytać o przypadku psychologicznym, bo ten jest ciekawie przedstawiony.

Za egzemplarz mimo wszystko dziękuję wydawnictwu :




niedziela, 29 marca 2020

ZŁODZIEJASZKI









Tytuł:Złodziejaszki
Autor:  Katherine Rundell
Ilość stron:350
Wydawnictwo: Poradnia K
Okładka:  miękka
SŁOWA KLUCZE: rodzina, przyjaźń, rabunek, relacja dziadka z wnuczką, miłość, przygoda


KRÓTKA FABUŁKA: czyli z czym to się je?

 Vita Marlowe potrafi celnie rzucać. Nauczył ją tego ukochany dziadek. Dziewczynka wyrusza przez ocean do Nowego Jorku, gdzie okazuje się, że dziadek został wyrzucony ze swojego domu i oszukany przez naciągacza Victora Sorrotore. Lata 20. to czas wspaniałych przyjęć i diamentów we włosach kobiet w pięknych sukniach, ale też prohibicji i gangsterów ‒ Sorrotore ma powiązania z mafią.

Dziadek traci chęć do życia. Vita jest załamana, bo dotąd nigdy się nie poddawał. Dziewczynka wie, że musi mu pomóc – potrzebuje tylko sprzymierzeńców z odpowiednimi umiejętnościami. W cyrku naprzeciwko mieszka dwóch chłopców ‒ Samuel jest akrobatą ćwiczącym na trapezie, a Arkadij potrafi oswajać zwierzęta. Vita poznaje też dziewczynę-kieszonkowca, Silk. To idealna szajka! Cała czwórka opracowuje plan, który Vita zapisuje w czerwonym notesie; staje się on najważniejszą rzeczą w jej życiu. Co planują złodziejaszki? Czy uda im się odzyskać dom dziadka? 

POD LUPĄ: Zacznę od wizualnej strony, czyli lupa w dłoń i do dzieła !

Książka jest standardowych wymiarów A5. Utrzymana jest w kolorystyce granatu, niebieskości, czerwieni oraz żółci. Pewne elementy nie tylko są lakierowane, ale i odstające ( napisy, księżyc ) co dodaje okładce trójwymiarowości. Pozostała część jest matowa i przyjemna w dotyku. Nie zostawia odcisków palców. Książka nie posiada skrzydełek, jednak nadrabia ona wspaniałymi, średniej wielkości, czarno- białymi ilustracjami, które okraszają każdy nowy rozdział. Czcionka jest duża i przyjemna dla oka. Całość wydania oceniam na: 5



OPINIA: Książka ,,Złodziejaszki" to już 3 pozycja Katherine wydana w Polsce. Jak już jesteś ze mną dłużej to wiesz, że ja pokochałam warsztat autorki i to w jak genialny sposób przemyca wartości i mądrości w swoich jakże uniwersalnych książkach, które są nie tylko dla dzieci. Jak więc było tym razem? Czy zostałam wchłonięta niczym jabłko przez ciasto ? Jeśli Cię zainteresowałam to weź coś do picia, jedzenia, siadaj i słuchaj.

Główną bohaterką jest Vita, która wraz z mamą za ostatnie pieniądze jadą by pomóc dziadkowi w trudnej sytuacji. Jak na dziewczynkę rzucam 12-13 letnią Vita jest bardzo dojrzała. Boi się o swoją rodzinę i ich obecną sytuację w jakiej się znaleźli. Dlatego też kierowana owymi dobrymi pobudkami postanawia zrobić coś złego. Chce wykraść rodzinną biżuterię, która obecnie jest w rękach jakby nie patrząc biznesowego złodzieja. Bowiem tak jak pisałam wyżej Sorrotore to tzw typ z pod ciemnej latarni. Bardzo szybko polubiłam Vitę za tę jej niezłomność, ambitność, a przede wszystkim lojalność. Kiedy dziadek oraz jej mama jakby godzą się z zaistniałą sytuacją, wręcz popadają w depresję, ona jedna chce coś zrobić. Nie boi się więc znaleźć osób, które pomogą jej w owej akcji. Jeśli czytałaś ,, Szóstkę wron" to ona jest takim Kazem, tyle że młodszym wydaniem. Jest bardzo charyzmatyczna, a co za tym idzie bardzo ciekawa.

Arkadij i Samuel należą do trupy cyrkowej. To bardzo uzdolnione chłopaki, których jedynym marzeniem jest osiąść gdzieś na stałe. Jednak nie jest to możliwe, bowiem cyrk jeździ po całym świecie. Zazdroszczą naszej bohaterce tej stateczności i powtarzalności. I choć są zahartowani i widzieli wiele cudów to marzą właśnie o takiej rutynie i miejscu, które będzie ich ,, domem".  Chłopcy pokazują naszej bohaterce nie tylko siłę rodziny, ale też współpracy, dzięki której niemożliwe staje się możliwe.

Książka nie wiem czemu, ale przypominała mi momentami film, który bardzo lubię ,, Ocean's eleven" Tam też zebrała się szajka tylko po to by wykraść cenny łup. Każdy był dobry w czymś, a razem tworzyli idealną drużynę złodziejaszków. Tutaj jest podobnie tylko, że mamy do czynienia z dzieciakami. I muszę przyznać, jak na książkę dla młodzieży, czy dzieci to jest na prawdę świetna. Akcja goni akcję, a przygody naszej szajki nie pozwalają się nam oderwać choćby na chwilę od lektury. Dodatkowo autorka ukradkiem rzuca czytelnikowi pytanie: czy istnieje coś takiego jak kradzież z dobrych pobudek? No właśnie, trudne pytanie, a zarazem jakież ciekawe. W końcu kradzież to kradzież, nie  należy tego pochwalać. Jednak jeśli prześledzimy intencje naszej bohaterki to dochodzimy do stwierdzenia, że jeśli jest to ich własność rodowa, to czy w ogóle można nazwać to kradzieżą? To tak jakbyś zostawił misia u babci, po czym włamał się pod jej nieobecność do domu i go zabrał. Druga sprawa, czy obrabowanie złodzieja jest złe? No właśnie.



Drugą ciekawą sprawą poruszoną w książce jest życie na ulicy dzieci. Silk od małego musi radzić sobie sama. Jeśli chce przetrwać, musi okradać innych. Bycie zdaną tylko na siebie nie tylko uczy jej samodzielności, organizacji, ale powoduje, że człowiek traci wiarę w drugiego człowieka. Jest się nieufnym, nieczułym i momentami samolubnym. Dzięki Vicie, dziewczyna odkrywa uroki nie tylko przyjaźni, ale też ciepła rodzinnego. Ta bohaterka jest bardzo kontrowersyjna, bowiem jest złodziejką. Jednak kiedy poznajemy jej historię okazuje się, że tylko dzięki kradzieży może przeżyć. I choć nie boi sie pracy, bo pracuje jako kelnerka, te pieniądze jej niestety nie wystarczają. I znowu mamy powrót do poprzedniego pytania: czy kradzież może być dokonana z dobrych intencji?

Jak widzisz książka ta w genialny sposób skłania czytelnika do dyskusji na tematy dość poważne i kontrowersyjne. Praca dzieci i ich życie na ulicy oraz kradzież. Ja jestem nią oczarowania pod każdym względem. To mój taki mini torcik czekoladowy do kawy.


CZY WARTO SCHRUPAĆ?- czyli podsumowanie :

Książka ,, Złodziejaszki" to bardzo refleksyjna książka, która pod fasadą lekkości, akcji i młodych bohaterów niczym muszla, skrywa w swoim środku cudowny skarb. Ową perłą są modrości, które spotkasz w tej powieści. Ja już parokrotnie podkreślałam przy innych książkach tej autorki, że jest ona mistrzynią w pisaniu takich uniwersalnych historii, które nie tylko zachwycą młodszych czytelników, ale i starszych. Z wypiekami na twarzy kibicowałam im w ich napadzie, trzymając kciuki za te nietuzinkowe dzieciaki. Walka z mafią i własnymi słabościami tylko dodawała ostrości tej przygodzie. I choć jak wspomniałam jest lekka, to przekazuje przepiękne wartości jakim są relacje wnucząt z dziadkami, siła rodziny, przyjaźni, a co najważniejsze jak cenna jest lojalność. Pytanie ukryte w powieści, które odczytają dorośli: Czy kradzież może być dobra?  jest idealnym momentem na dyskusję lub właśnie refleksję. Właśnie to uwielbiam w książkach Rundell, że potrafi wywrócić Twoje poglądy do góry nogami jak naleśnik na patelni. Ja jestem jak zwykle zachwycona i zauważyłam pewną tendencję autorki, że z każdą kolejną książką sięga po co raz trudniejsze tematy, co świadczy tylko o ciągłym doskonaleniu swojego warsztatu pisarskiego. Podsumowując więc uważam, że warto schrupać tę pozycję, bo to taki mini torcik, który zachwyca i powoduje sytość umysłową na parę godzin z rozkminianiem pewnych wartości lub stwierdzeń.


KOMU POLECAM?Wszystkim

❤️Za egzemplarz i bardzo miłe spędzony czas dziękuję wydawnictwu❤️ :




wtorek, 24 marca 2020

DOGGERLAND. PODSTĘP








Tytuł: Doggerland. Podstęp
Autor:  Maria Adolfsson
Ilość stron:479
Wydawnictwo: W.A.B
Okładka:  miękka
SŁOWA KLUCZE: morderstwo, przeszłość, kryminał, wyspa


KRÓTKA FABUŁKA: czyli z czym to się je?

 Doggerland to fikcyjna grupa wysp na Morzu Północnym między Wielką Brytanią a Skandynawią, spośród których trzy największe to Heimö, Noorö i Frisel. Archipelag wydaje się oazą spokoju. Następnego dnia po Oistrze, lokalnym festiwalu ostrygowym, który przyciąga wielu turystów, spokój ten zostaje jednak zachwiany. Komisarz Karen Eiken Hornby już wie, że poprzednia noc była błędem. Kac gigant po festiwalu ostrygowym oraz pobudka w hotelowym pokoju u boku swojego szefa są tego najlepszym dowodem. Gdy w domowym zaciszu próbuje odespać szaleństwa poprzedniej nocy, ze snu wybudza ją telefon. Jako komisarz ma poprowadzić śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa, do którego doszło na jednej z wysp. Sytuacja komplikuje się, gdy ofiarą okazuje się Susanne Smeed, była żona szefa wydziału, z którym Karen spędziła noc. Brak motywu i śladów mordercy na miejscu zbrodni sprawia, że śledztwo utyka w martwym punkcie. Okazuje się też, że Susanne wcale nie była duszą towarzystwa i najmilszą na świecie osobą.
Czy klucz do rozwiązania zagadki może tkwić w przeszłości i losach niewielkiej hipisowskiej komuny, do której należeli rodzice ofiary? Jedna pomyłka może kosztować kolejne życie.




POD LUPĄ: Zacznę od wizualnej strony, czyli lupa w dłoń i do dzieła !

Posiadam egzemplarz recenzencki więc może się on znacznie różnić od finalnego.

Książka jest formatu A5, bardzo miła w dotyku. Mój egzemplarz zostawia odciski palców, nie wiem jak to będzie wyglądać we finałowej wersji i okładka się rozwarstwiła na wierzchołkach. Utrzymana w bardzo ponurej kolorystyce, zieleni, szarości oraz czerni. Samotne domki wzbudzają lęk, i niepewność. Mnie osobiście troszkę drażni ten wielgaśny nad nimi napis, ale to moje odczucia. Nie posiadam skrzydełek, ale mogą one się pojawić. Rozdziały są ponumerowane, przy niektórych jest podtytuł, w którym to zaznaczone jest kiedy to fabuła cofa się w czasie.  Nie ma tu żadnych spisów treści, przypisów.. ja mój egzemplarz oceniam na:  4



OPINIA: Książka ,, Doggerland. Podstęp."  wzięłam w ciemno. Dlaczego? Bowiem kryminały szwedzkie właściwie ogólnie skandynawskie, są według mnie najlepsze jeśli chodzi o ten gatunek. I kiedyś właśnie moja koleżanka ( pracuje w bibliotece) wypowiedziała te zdanie: Daria zobaczysz, jak przeczytasz raz taki kryminał, to przepadniesz. Cóż i miała rację. To właśnie za jej sprawą, zaczęłam sięgać po skandynawskie kryminały i faktycznie przepadłam. Kończąc tę anegdotę, chyba już wiesz dlaczego wzięłam ją bez czytania i rozkminiana: czy warto? Wystarczyło jedno zdanie : ,, Najlepszy szwedzki kryminał ostatnich lat"  Czy jest to prawda? Zatem sprawdźmy ! Oczywiście nie zapomnij wziąć czegoś do picia i jedzenia..


Nasza wyprawa zaczyna się na jednej z wysp archipelagu Doggerland, którego na próżno szukać na prawdziwych mapach, bowiem jest fikcją literacką. Niemniej jednak czytelnik jest w stanie uwierzyć, że istnieje na prawdę, jest tak dobrze wykreowany. I przyznam, że nie chce się go tak szybko opuszczać. Autorce udało się w znakomity sposób oddać klimat nie tylko wysp, które spowija mgła, a ludności, która zajmuje się łowieniem ryb. Ta surowość, a zarazem prostota sprawia, że ludzie się tu znają, a turystów traktują jak chodzące złote kaczki, które znoszą im złote jaja. Kiedy więc dochodzi do brutalnego morderstwa na jednej z mieszkanek tej spokojnej i momentami zapomnianej wyspie, burzy się ich spokój, a zarazem ufność. Niepokój, kłamstwa, i taki mroczny, zimny klimat unosi się w trakcie czytania tej powieści. I tu już zostałam na wstępie kupiona. Przekonałaś mnie dziewczyno: biorę cały kubełek skrzydełek !


 Główną bohaterką, która prowadzi tę sprawę jest  Karen, która nie jest idealnym śledczym. Z każdym kolejnym małym krokiem zbliża się do rozwiązania tej tajemniczej zagadki w sposób czasem bardzo mozolny, choć z drugiej strony bardzo autentycznie. Jednak sama widać zmaga się z jakąś traumą. Wiemy tylko, że kiedyś miała rodzinę, a teraz samotnie żyje w miasteczku oddając się swej pracy. Widać, że jest kobietą dążącą do celu i nie poddaje się lekko. Czy ją polubiłam? Powiem Ci, że o dziwo  mam taki jakiś obojętny do niej stosunek. Może zmieni się to  w innej części, natomiast na pewno nie jest to bohaterka, do której czujesz sympatię już po paru stronach.

Pozostali poboczni bohaterowie są dobrze wykreowani, co do tego nie mam zarzutu. Są różnorodni, a każdy z nich ma swoje alibi, teorię co się mogło stać.



Co do samej fabuły muszę powiedzieć, że jest ciężko. Mam tu na myśli pewną monotonność, brak jakiś emocjonujących zwrotów akcji. Wszystko dzieje się tu w spowolnionym tempie i muszę przyznać w pewnym momencie miałam już dość.  Nic nie wnoszące do sprawy snucie się po ulicach, zadawanie pytań i zero jakiś poszlak. I nagle jakieś 200 stron zostało mi do końca i dostałam TO. Nagle ten pociąg ruszył z petardy, powodując, że gdybym miała sztuczną szczękę to wyrwało by mi ją z impetem razem z dziąsłami. Autorka genialnie mnie uśpiła, wymordowała, a potem strzeliła w pysk z ogona flądry. I o ile  byłam pewna, że wyleję pomyje na tę książkę, tak proszę, zostałam tak zaskoczona, że grzecznie odstawiam wiadro na bok, i nóżką przesuwam w kąt.  Nie mogę zdradzić Ci nic poza to. Mam nadzieję, że zakiełkowała w Tobie ciekawość i dasz się skusić na przeczytanie tej książki.

CZY WARTO SCHRUPAĆ?- czyli podsumowanie :

Książka ,, Doggerland. Podstęp" to powieść, która zaskoczyła mnie na samym końcu. I choć nieźle mnie wymęczyła tą stateczną, często monotonną akcją, która potrafi uśpić, nadrobiła wszystko na półmetku. Tej powieści nie czyta się szybko, mimo iż ma lekki język. Czytelnik zostaje zasypany tonami informacji, z których na początku nic nie wynika. Jednak to tylko pozory, owy podstęp autorki. Czy jest to zatem najlepszy kryminał skandynawski ostatnich lat? Według mnie nie, aczkolwiek jest smakowity. Dlaczego tak uważam ? ponieważ zabrakło mi tu trzymana czytelnika w napięciu, bohaterki, która nie jest tylko papierowa i niedostępna oraz wartkiej akcji. Jednak, jak wspomniałam książka mnie zaskoczyła i zauroczyła oddaniem klimatu tych małomiasteczkowych, skandynawskich miejscowości. Oddała rzeczywistą pracę śledczych, która właśnie tak wygląda, jest mozolnym wspinaniem się na szczyt góry. Dlatego mimo tych kilku minusów uważam, ,że i tak plasuje się dość wysoko. Nie jest to może jakieś arcydzieło, ale na pewno nie jest też jakimś czerstwym chlebem. Jest świetna, zaskakująca, bijąca na końcu po pysku. Śmiało można ją chrupać do woli.

KOMU POLECAM?   Osobom lubującym kryminały, thrillery i klimaty skandynawskie

❤️ Za egzemplarz serdecznie dziękuję wydawnictwu❤️ :